6 April 2010 0 Comments

Wat is Entertainment?

De afgelopen weken heb ik colleges gevolgd van het vak Media & Entertainment. Het voornaamste wat ik hier eigenlijk heb geleerd is dat we eigenlijk niet precies weten wat Media & Entertainment is, en wat mensen beweegt hier toevlucht, voldoening of plezier uit te halen. Het hele begrip van Media & Entertainment is vaag en moeilijk definieerbaar. Toch gaan we proberen hier een antwoord op te vinden.

Wat is het?

Onder Media & Entertainment vallen veel kanalen, centraal bij alle kanalen staat de mate van leukheid. Is iets “enjoyable”? Dat kunnen filmpjes of video’s zijn, maar ook computerspelletjes, schilderijen, muziek of toneel.

Laten we beginnen met te definieren wat “enjoyable” is, wat zien we graag?

  • Iets wat je beter of superieur laat voelen (tov een ander),
  • Iets wat verrassend of onvoorspelbaar is,
  • Mooie dingen,
  • Personen of objecten waarmee we ons kunnen identificeren.

Maar wat dan te denken van het nieuws? Is dat ook niet gewoon entertainment? Of laat het nieuws zich meten aan de waarden van entertainment en maken ze de items net even wat verrassender om de aandacht te trekken. De strijd om de vrije tijd van de gebruiker.

Vooralsnog is Media Entertainment (1) bepaalde content, wat in een (2) bepaalde situatie, leidt tot een (3) ervaring welke we weten te (4) waarderen.

Ontwikkeling van Media & Entertainment

Vanuit de historische optiek was entertainment vaak een kwestie van spelen en het bekijken daarvan. Mensen moesten nog op pad naar het theater om geëntertaind te worden. Ze bekijken gevechten (je superieur voelen), cabaretvoorstellingen (je laten verrassen) of toneel (identificatie). Entertainment was toen ook nog een zaak wat vooral voor de elite van belang was, zij genoten van entertainment en bepaalden ook wat goede en slechte entertainment was. Feit blijft en is, entertainment doe je in je vrije tijd waarin je zelf bepaalt wat je doet.

Langzaam is ook het besef gekomen dat entertainment goed verkoopt, mensen betalen graag om afgeleid te worden. Ruwweg maakte de entertainmentindustrie een omzet van 1350 miljard USD in 2006, goed voor een 3% van de totale wereldomzet. Gezien het stijgende percentage vrije tijd wat we hebben (van 70 uur per week werken in 1850 naar 40 uur in 1950) een big business.

“Fun, entertainment, recreation, no matter what you call it, we have become a nation make that a world – of fun focused – consumers. (..) Culture, demography, and technology are all pushing us towards one
goal: extracting the last drop of fun out of every experience.”

Verschillende media vechten om de aandacht, radio, televisie, magazines, boeken, bioscopen, kranten, video games, internet. Misschien fijn die keuze, maar de angst om iets te missen kan een negatief effect hebben (Need to belong).

Waarom vindt niet iedereen hetzelfde leuk?

Waarom vinden we iets in de ochtend wel leuk, en in de middag opeens niet meer? Entertainment is tijdgebonden. Maar daarnaast is Entertainment ook persoonsgebonden. Iets wat ik ejoyable vind, vind jij misschien wel saai. Waarom je dat vindt heeft grotendeels te maken met de sociale, economische en culturele klasse waarin je je bevindt. Je preferenties zijn dus geen natuurlijk gegeven maar worden bepaald door vele andere factoren, lengte en niveau van educatie heeft grote invloed op je sociale, economische en culturele klasse: dit is van groot invloed op de mate van interesse in cultuur (Bordieu, 1984). Wel geldt er: same class, same taste (Need to belong).

A work of art has meaning and work of art has meaning and interest only for someone who possesses the cultural competence, that is, the code, into which it is encoded.

Is Entertainment dan ook een middel om jezelf mee te kunnen identificeren? Het gaat hier niet alleen om zaken als muziek, literatuur en beeldende kunst, maar ook om eetvoorkeuren, kleding, interieur en dergelijke. De taal van cultuur is een taal die niet iedereen begrijpt. De high class kiest normaliter voor abstract, de low class voor natuurgetrouwe beelden. Ja, cultuur is dus een hulpmiddel om je zelf te kunnen identificeren en te kunnen onderscheiden.

Entertainment als oppeppertje?

De mens heeft een hedonistische insteek van leven, we ons altijd zo goed mogelijk te voelen, we zoeken dus naar een fijn gevoel en proberen nare gevoelens te vermijden. Dit gevoel kunnen we zelf grotendeels reguleren met behulp van verschillende middelen uit de Entertainmentindustrie zoals muziek, beelden en bezigheden. De Mood Management Theory (Zillmann, 1988) zegt dat mensen door naar leuke dingen te kijken een betere gemoedstoestand kunnen bereiken. Dit model is enigszins uitgebreid door Knobloch (2003) die ook toekomstige bezigheden mee heeft getest. Wanneer personen op korte termijn iets heel leuks (uitgaan) of iets minder leuks (een begrafenis) in het vooruitzicht hebben passen ze hun gemoedstoestand hierop aan. Knobloch heeft met een experiment bewezen dat er een significant verschil is tussen muziekkeuze van iemand die gepland heeft uit te gaan of naar een begrafenis te gaan.

Een toevlucht naar Entertainment?

Hoewel mensen zich niet bewust zijn van het feit dat ze te allen tijden hun gemoedstoestand proberen aan te passen is dat wel zo. Wat ook een feit is; mensen die gefocused zijn op het laten verdwijnen van negatieve emoties zoeken vaak toevlucht tot media. Ze gebruiken als middel om te vluchten. Mensen die gefocused zijn op het laten verdwijnen van het daadwerkelijke probleem zoeken ook vaak een oplossing in de media, maar zij gaan daar probleemoplossendgericht mee om (is geen vluchten).

Is het grote aanbod van Media een gevaar voor mensen die gefocused zijn op hun emoties? De brug om terug te gaan naar de werkelijke wereld wordt groter want zolang je verloren bent in een gelukkige wereld, waarom zou je dan terug willen gaan? Deze geestelijke afhankelijkheid is een probleem voor deze mensen.

Dus..

Ik heb nu een beter beeld gekregen van wat Media & Entertainment is. Het is een miljoenenindustrie, een toevlucht, een identificatiemiddel, een oppeppertje, een gemoedsreguleerder en bovenal: soms gewoon heerlijk.

Interessante literatuur:

Wil je meer weten over dit onderwerp? Vergeet dan niet even te Googlen op Dolf Zillmann, vader van de Media & Entertainment wetenschap. Andere gebruikte literatuur:

  • Turner, V. Anthropology from a pragmatic point of view. 1982.
  • Zillmann, D. The coming of Media Entertainment. 2000.
  • Bordieu, P. A social critique of the judgement of taste. 1984.
  • Katz, E. On the Use of the Mass Media as “Escape”: Clarification of a Concept. 1984.
  • Zillmann, D. Mood Management through communication choices. 1988.
  • Knobloch, S. Mood Adjustment via mass communication. 2003.
  • Cohen, J. Attachment Styles and Relationship Intensity. Parasocial Break-Up from Favorite Television Characters. 2007.

Gerelateerde berichten:

           

Leave a Reply